शुक्रबार, ३० साउन २०७७

लकडाउन, स्मृति र तिमी

यती बेला म आफ्ना सम्झनाका खाताहरु पल्टाइरहेको छु । 
सम्झनाको एउटा पाना शुरु देखि अन्त्य सम्म रिल जस्तै भएर दिमाग देखी मन सम्म लडीबुडी गरी रह्यो ।
जहाँ :

कसले सोच्दैन होला, जीवन फुल होस् सुगन्धित होस् भनेर 
हरेक क्षण र हरेक पलमा पनि जित होस् भनेर । 
ओहो तिम्ले त मलाई दुःखमा पनि हाँस्न सिकायौ
पल पल मरेर पनि बाँच्न सिकायौ
प्रेमले हेर्दा पत्झड पनि फुल लाग्ने रैछ 
काँडै काँडा पञ्छाएर पनि नाच्न सिकायौ
त्यसैले त अहिले म खुल्ला आकाश भएकी छु । 
केही बिशेष अनी केही खास भएकी छु । 

म त बुढो भैसकें सायद तिमी पनि बुढो भयौ होला 
तर यी याद र सम्झनाहरु आज पनि उस्तै छन, नितान्त उस्तै छन । 
न यिनीहरुको इन्ट्री गेट छ् न त एक्सपायर डेट नै छ ,
सधैं फ्रेश देखिने यिनीहरु मलाई त अजिब लाग्छ, ताजुब लाग्छ । 
यिनीहरु कुनै फिल्मको सिन भन्दा कम लाग्दैन मलाई 
कहिले भित्र भित्र काउकुती लगाउने त कहिले भक्कानो फुटाएर रुवाउने 
साच्चै यिनीहरु मलाई त अजिब लाग्छ ताजुब लाग्छ । 

मानिसहरु साथ् दिन्छु भन्छन अनी बिच मै छुटी जान्छन् 
तर यादहरु थाहै नपाई आउँछन र जीवनभर साथ दिन्छन् 
असल बिश्वासिलो र भरपर्दो साथी त याद नै रहेछ क्यार ! 
एक्लै हुनै नहुने , साथ दिन टुप्लुक्क आइहाल्नी 
मलाई त यिनीहरु अजिब लाग्छ, ताजुब लाग्छ । 

भेटिएर अनी छुट्टिएको पनि बषौं बित्यो तर 
भर्खर भेटे झै लाग्ने यि यादहरु आँखामा लडीबुडी गरी रहेका छन 
र , आँखालाई भर्खर धोएर सुकाएका कपडा जस्तै तप्प तप्प पारेका छन 
मलाई त यिनीहरु अजिब लाग्छ, ताजुब लाग्छ अन्तत साथी लाग्छ । 

अ साच्ची ! तिमी सँगका पलहरु पनि सुरक्षित साथ सञ्चित भएको रैछनि 
म ब्यस्त भएपछी मैले त्यसलाई प्यासिभ गराएको थिए 
लकडाउनले एक्टिभ गराइदिएको छ र त सम्झिरहेको छु, 
तिम्रो खातामा एक्टिभ छ कि प्यासिभ जवाफ देउ ल !      

                                                                          शोभा कोईराला 
 

प्रतिक्रिया दिनुहोस